1) „Barburka”: pieszczotliwy przydomek, który od dawna stał się lokalnym terminem określającym stowarzyszenie Sainte Barbe, wywodzące się pierwotnie z górniczego miasta Graffenwald. Obecnie: „nowy” prezes, członkowie stowarzyszenia, projekt animacji kulturalnej, dział ds. dziedzictwa kulturowego – stowarzyszenie św. Barbary z F68310 Wittelsheim przeżywa nową falę energii wraz z nadejściem września 2026 roku.

   2) Na początek, na marginesie, warto wspomnieć, że w tym miesiącu, już 20, Stowarzyszenie Federacyjne zarządzające „Maison polonaise – Dom polski – Millenium” będzie obchodzić swoje 40-lecie przy bufecie.

   3) Mówiąc o nowym prezesie stowarzyszenia Ste-Barbe, który już 9 lutego 25 r. zgromadził 23 członków wokół nowego statutu (w 1976 r. było ich jeszcze 50… na papierze, a niektóre nazwiska pojawiają się niezmiennie już w trzecim pokoleniu!), chce się zacząć śpiewać starą piosenkę dla dzieci „Czy znacie Doudou? ”. Oczywiście, że znamy tego Doudou, czy też Dudu, jak własną kieszeń – tego François Dudaczyka, nowego na tym stanowisku, ale od najmłodszych lat głęboko zakorzenionego w polskiej społeczności stowarzyszeniowej, zawsze obecnego, zawsze oddanego, tam, gdzie trzeba włożyć rękę do pracy, „dla dobra sprawy polskiej”, czyli „dla dobrej polskiej sprawy”.

   4) Bracia Dudaczykowie z trzeciego pokolenia, Patrice i François, duchowi spadkobiercy wybitnych braci z poprzedniego pokolenia – „Stani i Henri”, zmarłego ojca i wujów – od dawna gwarantują, jak dobrze wiadomo, stabilność polskiej społeczności w tej miejscowości poprzez stowarzyszenia „Ste-Barbe”, „Millennium” i „Aigle blanc”. Co więcej, obecnie ten młody emeryt pełni funkcję radnego miejskiego w nowej „edilicznej” większości (neologizm mojego autorstwa, tak na marginesie) miasta.

   5) Inspiracja Françoisa jest w pełni zgodna z tym, czego zawsze pragnąłem – aby Dom Polski „Dom polski” przy Château d’Eau nie był jedynie pustą skorupą, ale miał również treść, innymi słowy, aby oferował minimalną, ale oczywiście przyjazną i rekreacyjną ofertę kulturalną dla całego regionu Mulhouse.

   6) François zamierza poświęcić jeden „Stammtisch” w miesiącu kwestii związanej z dziedzictwem kulturowym – nazwijmy to „skrzyżowaniem pamięci”. Jeśli chodzi o stowarzyszenie Ste-Barbe, wraz ze swoją energiczną sekretarką Johanną Biringer sporządził już zestawienie składu zarządu stowarzyszenia, w podziale na poszczególne funkcje, obejmujące ostatnie 100 lat, wykorzystując w połowie dane zawarte w naszej broszurze z okazji pięćdziesiątej rocznicy;  cieszmy się, że to drugie półwiecze zostało w ten sposób udokumentowane z należytą dbałością o wyczerpujący charakter, całkowicie niezależnie od tego, co istniało wcześniej. Rozważa się ponadto utworzenie strony internetowej stowarzyszenia: pod jaką nazwą? O tym wkrótce. Łatwiej będzie zapewnić tradycyjną, okazjonalną obecność stowarzyszenia podczas uroczystości patriotycznych, takich jak ta zaplanowana na 11 listopada. François zamierza pełnić swoje obecne funkcje kierownicze przynajmniej do stulecia, w latach 31–32: serdecznie mu życzymy powodzenia!

   7) Inicjatywą, którą należy szczególnie zapamiętać, jest trwająca renowacja flagi lokalnego oddziału weteranów i rezerwistów, po której w 2027 roku nastąpi renowacja flagi najstarszego polskiego chóru w Zagłębiu Potasowym „Lutnia”, który w ten sposób w piękny sposób uczci swoją setną rocznicę. W tych kwestiach można zapoznać się z naszymi artykułami, opublikowanymi lub które ukażą się w przyszłości na tej stronie.

   8) Ilustracje: zdjęcia i wycinki z gazet.

a) W skrócie: prezes François Dudaczyk w Kopenhadze w sierpniu 2022 r.;

b) ten sam (ur. 28.01.1959 r.) po prawej, obok swojego kuzyna Thierry’ego Dudaczyka, syna Henri’ego, urodzonego tak samo jak on w 1959 r. (5.02., a więc młodszego od niego o niecały tydzień); zdjęcie zostało zrobione na scenie sali Grassegert podczas Akademii (czyli, w skrócie, przedstawienia) bożonarodzeniowej w 1966 roku… która nie była byle jaką uroczystością, gdyż upamiętniała tysiąclecie katolickiej Polski, obchodzone z wyjątkową pompą, jak należało; obaj maluchy mają na sobie stroje ludowe: krakowski dla małego Thierry’ego, a łowicki dla starszego François;

c) François, tym razem w uroczystym mundurze polskiego górnika (węgla kamiennego, co wyjaśnia czarny kolor); uwaga: mówi się (pol.: „mundur”), a nie „kostium” (pol.: „strój”), jak w przypadku innych strojów ludowych; lokalny zespół pieśni i tańca „Biały Orzeł” zaopatrzył się w kilkanaście takich strojów, oprócz tych, które posiada sama parafia św. Barbary;

d) ten sam strój w wersji karykaturalnej, wykonanej w Zakopanem w 1996 roku, i: bardzo, bardzo udanej! Trzeba przyznać! A on jest na tyle popularny, że może sobie pozwolić na takie potraktowanie po 50 latach służby w stowarzyszeniu św. Barbary!

e) W 2021 roku, z okazji 90-lecia istnienia, stowarzyszenie „Św. Barbara” zostało odznaczone, zgodnie z utrwalonym zwyczajem, „za zasługi” przez arcybiskupa Stanisława Gadeckiego w imieniu Polskiej Konferencji Biskupów, o czym świadczy załączony dyplom, na którym widnieje napis łaciński: „Pro Polonia et Ecclesia”, fr: „Dla Polski i Kościoła”;

f) Liczna delegacja stowarzyszenia na polskie święto narodowe 26 maja przed kościołem św. Krzysztofa w Wittenheim-Fernand-Anna.

g) Plakat z okazji 95-lecia, które zostanie uroczyście uczczone w „Domu Polskim” w Château d’Eau 29 listopada bieżącego roku, po mszy świętej i podczas bankietu, w obecności między innymi licznej delegacji (siedmiu osób) z partnerskiego miasta Złotoryja w Polsce.

h) retrospekcja dotycząca 50-lecia „Barburki” z 1982 r.: ogłoszenie prasowe w języku francuskim;

i) to samo: relacja prasowa w języku francuskim;

j) niemieckie tłumaczenie punktu h);

k) to samo, co w punkcie i); punkty od h) do k) stanowią naturalne uzupełnienie wszystkich innych materiałów, które opublikowaliśmy w związku z tą pięćdziesiątką i które są już dostępne na tej stronie, w broszurze oraz w artykułach.

9) Sporządzono 20 sierpnia 2026 r. przez fsz; materiał chroniony prawem autorskim (francuska ustawa z dnia 11 marca 1957 r.).